Jestem introwertykiem!

      Pewnie zastanawiasz się, jak to jest być introwertykiem. A jeśli nim jesteś, to pewnie się zgodzisz z tym postem. Postaram się dokładnie przedstawić sylwetkę właśnie kogoś takiego. Można powiedzieć, że przedstawię siebie, bo ja właśnie posiadam ten typ osobowości.
Introwertycy są specyficznymi osobami i może być ciężko z nimi żyć, szczególnie ekstrawertykom. Mam nadzieję, że dowiesz się wszystkiego, czego chciałeś.

INTROWERTYK:
1. Nie lubi niespodziewanych sytuacji.
      Często introwertycy są postrzegani jako osoby nieśmiałe i aspołeczne. Jednak życie introwertyka na tym nie polega. Tacy ludzie czują się dobrze w niewielkiej grupie ludzi, których dobrze znają i wiedzą, jak oni mogą się zachować. Najlepiej czują się w sytuacjach, które nie są dla nich czymś nowym i niespodziewanym. Można powiedzieć, że lubią mieć kontrolę nad wszystkim, co się dzieje wokół nich.

2. Jest małomówny.
     Myślę, że jesteśmy postrzegani (introwertycy) jako osoby nietowarzyskie i być może "nie dzisiejsze". A to wszystko dlatego, że nie jesteśmy zbyt otwarci. Wszelkie emocje siedzą w nas i nie chcemy pokazywać swoich uczuć. Jesteśmy też małomówni. Jeżeli chodzi o mnie, to uważam, że nie ma sensu gadać, jeśli nie ma się nic do powiedzenia. Zdecydowanie wolimy słuchać niż mówić. Mamy sporo tajemnic i zanim komukolwiek coś powiemy, musimy się nad tym zastanowić tysiąc razy.

3. Nie lubi przebywać w towarzystwie dużej ilości osób.
     Cenimy sobie małe grono znajomych. Nie nazywamy przyjaźnią relacji, która trwa tydzień. Potrzebujemy dużo czasu, żeby kogoś poznać i dać komuś poznać siebie. Wymagamy dużej cierpliwości. Jesteśmy nieufni.

4. Nie lubi przesadnego chwalenia. 
    Nadmierne komplementowanie introwertyka nie jest najlepszym pomysłem. Czujemy się wtedy niezręcznie i wydaje nam się, że osoba, która to mówi, kłamie.

5. Nie lubi rozmów "o niczym".
     Jeżeli jesteś w towarzystwie introwertyka, unikaj tematów "o pogodzie".

6. Lubi samotność...
     ... więc nie namawiaj go na imprezy, ogniska, czy jakieś większe wydarzenia. On po prostu nie lubi miejsc, gdzie jest dużo osób i wszyscy zwracają na nim swoją uwagę. To wcale nie znaczy, że jest nietowarzyski i nieśmiały.

INTROWERTYK W PIGUŁCE
Jeżeli introwertyk znajdzie swoją pasję, oddaje się jej w całości. Często ma duszę artysty, jest szalenie ostrożny i często poważny. Przez to może być uważany za "buraka".
Introwertyk jest ułożony, zrównoważony i łagodny, nie lubi konfliktów. Zawsze stara się nie być w centrum uwagi. Często błądzi gdzieś myślami i jest nieobecny. Zawsze chce wszystko zrobić sam.

JAK TRAKTOWAĆ  INTROWERTYKA?
1. Jeżeli chce zostać w domu, uszanuj to i nie namawiaj na jakieś wyjścia.
2. Nie dziw się, jeśli często widzisz go z książką.
3. Daj mu czas na podjęcie decyzji.
4. Nie panikuj, jeżeli widzisz go zmęczonego życiem - zaraz mu przejdzie, daj mu tylko chwilę samotności.
5. Nie kontaktuj się z psychiatrą, jeśli on prowadzi głębokie konwersacje na temat istnienia świata itp.
6. Nie wyciągaj z niego na siłę informacji. Jeżeli będzie chciał - sam Ci powie.
7. Nie traktuj go jak "wyniosłego dupka". On po prostu nie jest tak otwarty jak ty.
8. Miej do niego dużo cierpliwości.
9. Nie organizuj dla niego "wielkich niespodzianek".
10. Nie traktuj ciszy jako zniewagi.

     Mam nadzieję, że choć trochę przybliżyłam Ci sylwetkę introwertyka. Oczywiście, to że masz właśnie tę osobowość, nie znaczy, że wszystkie punkty do Ciebie pasują. Każdy jest inny, a to jest jedynie przybliżenie.

A Ty? Jakim typem osobowości jesteś? Śmiało, pisz w komentarzu. Chętnie poczytam, jakie Ty masz dziwactwa, bo na pewno jakieś masz ;)

/ Diamond Soul

Cieszmy się!

      Gdyby ktoś powiedziałby mi to jakiś czas temu, zapytałabym: Z czego niby mam się cieszyć?
I pewnie Ty też byś o to zapytał. A to jest chyba największy błąd z możliwych.
Pewnie powiesz, że nie masz powodu do radości. Nic Ci w życiu nie wychodzi; czujesz się beznadziejny, niedowartościowany; twoi przyjaciele odwracają się od Ciebie, kiedy ich najbardziej potrzebujesz; brakuje Ci kogoś, komu możesz powiedzieć wszystko; brak Ci miłości; uważasz, że wszystko jest przeciw Tobie. Jednym słowem mówiąc, złapałeś doła, który trwa tak, mniej więcej... całe życie.
A wiesz skąd się to wszystko bierze? Z nastawienia. Być może tego nie zauważasz, ale Ty sam nabijasz sobie do głowy te wszystkie smutki. Może chcesz zwrócić na siebie uwagę? Nawet o tym nie wiesz, to wszystko dzieje się w twojej podświadomości. Teraz myślisz sobie: Skąd! Nie chcę zwrócić na siebie uwagi! Ta baba bredzi.  Ale przecież potrzeba czyjejś uwagi wcale nie jest czymś złym. Wszyscy tego potrzebują! Ale wiesz... Pięknym uśmiechem i szczęściem też można przyciągać uwagę. I zapewniam Cię, że twoja psychika będzie Ci wdzięczna, jeśli przestaniesz być przygnębionym.
      Zabawne, ale wszystko co napisałam wyżej dotyczy mnie. Wymądrzam się teraz, bo sama przez to wszystko przeszłam. Ciągle brakowało mi w życiu kogoś kto da mi miłość i zainteresowanie; kogoś, kto powie mi że jestem piękna, bo będzie tak uważał, a nie będzie chciał być po prostu miły; kogoś, komu będę mogła zaufać. Z czasem pogrążałam się coraz bardziej, a zakochani których można było spotkać wszędzie, wcale mi nie pomagali. Zastanawiałam się, co robię źle i nie wpadłam na żaden pomysł. Użalałam się nad sobą, moje kompleksy stawały się coraz większe, a faceta jak nie było, tak nie ma. I co mi z tego przyszło? Zmarnowane 17 lat życia, podczas gdy mogłam cieszyć się z tego na co Bóg mi pozwala. Widocznie nie była mi pisana miłość w tak młodym wieku, ale czy to oznacza, że nigdy jej nie spotkam? Nie, to o niczym nie świadczy. I uwierz mi, jeżeli masz podobny problem, uśmiechnij się, unieś głowę do góry i ciesz się z życia! Masz je tylko jedno. Nie szkoda Ci czasu?

Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet jeśli jesteś smutny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu.      

~ Gabriel Garcia Marquez

     

      Oczywiście, nie twierdzę, że masz mieć zawsze dobry humor i tryskać energią, bo tak się nie da. Każdy czasem ma gorsze dni, ale staraj się, by one nie zajęły Ci całego roku. 

      Ja również się tego uczę, zrobisz mi tę przyjemność i będziesz szczęśliwy razem ze mną? :) 

Będzie ciężko, to jest chyba oczywiste. Ale mam radę. Jeśli nie będziesz mógł sobie poradzić, pomyśl sobie: 

Co by było, gdybym w tej chwili miał umrzeć?

Cieszyłbyś się z tego, jakie miałeś życie? 

Jeżeli tak, to brawo! :)

Jeżeli jednak twoje życie nie przypadło Ci do gustu, to na nic nie czekaj.

Spraw, abyś był dumny ze swojego życia. 

Wstęp

       Nie spodziewaj się niczego innowacyjnego. Z pewnością ten blog nie będzie początkiem czegoś wielkiego dla świata.
Będzie początkiem dla mnie. I to się teraz liczy.
Od dzisiaj jestem JA.
Nie sąsiad, nauczyciel, czy koleżanka ze szkoły - ja.
Chcę zawalczyć o siebie, chcę zacząć mówić. Dosyć się już namilczałam i to nie sprzyjało nikomu. Wiele straconych znajomości właśnie przez moje milczenie. Koniec tego, czas pokazać siebie.
Być może niewiele z tego zrozumiesz, ale wystarczy, że ja wiem o co chodzi.
Ten blog to dla mnie nadzieja.

      Mam 17 lat, już zaraz stuknie mi 18, pora dorosnąć i przestać się wstydzić siebie i swojego zdania. Jesteśmy różni i to jest wyjątkowe. Postanowiłam, że zacznę się cieszyć życiem. Nie ma czasu na smutki.

      Co będzie można znaleźć na tym blogu?
Trochę mnie i mojego życia, trochę świata, trochę książek, muzyki i problemów dzisiejszych czasów.

Zapraszam serdecznie, Diamond Soul

PS. Pisząc tego posta byłam trzeźwa, przysięgam!